27 ارديبهشت (17 ماه مه) هر سال براساس مصوبه مجمع عمومي سازمان ملل متحد به عنوان روز جهاني جامعه اطلاعاتي انتخاب شده است.
اهمیت ارتباطات و نقش آن در زندگی روزمره در تمامی اعصار بر هیچ کس پوشیده نیست اما در عصر کنونی که به لطف دیجیتال ( عدد صفر ویک)  مرزهای زمان و مکان را به حداقل ها رسانده است ، نقش اطلاعات و ارتباطات در زندگی سیاسی ، اقتصادی ، اجتماعی و ...جایگاه ویژه ای پیدا نموده است و زندگی اجتماعی و حتی فردی را تحت شعاع خود قرار داده است . ضرورت ورود کشور ما به این عرصه مهم بدون ترس از شفاف سازسی و تاثیرات جوامع غربی بر فرهنگ کشور می تواند متخصصان را امیدوارانه تر برای ورود به این مهم نماید .

این روز را به تمامی بازدیدکنندگان و همه کاربران اینترنت تبریک می گویم.

در هر کشوری برنامه ریزان و مدیران بر اساس منابع  و قابلیت های موجود برنامه ریزی  می کنند و عدم توجه به داشته های خود و پیش بینی غلط از داشته های کشور نه تنها برنامه را محقق نمی کنند بلکه باعث حدر رفتن منابع می شود.

اما منابع که از آن یاد کردیم چه هستند ؟

منابع انسانی ، طبیعی و فیزیکی مهمترین سرمایه های یک کشورمی باشد . که نقش اساسی در توسه آن کشور دارد و برنامه ریزان بر اساس آن منابع  برنامه های کلان ، میان مدت و بلند مدت را تدوین می کنند. در عین حالی که هر سه اهمیت ویژه ای دارند اما نقش اساسی و مهم نیروی انسانی تاثیر گذاری بیشتری در توسعه پایدار دارد و غافل شدن از آن باعث از بین رفتن سایر منابع خواهد شد. توجه به بهداشت ، آموزش ، ... باعث تقویت نیروی انسانی و لازمه توسعه می باشد. در کشورهای توسعه یافته در تدوین برنامه ها برای هزینه های جاری (نه سرمایه ای مثل مخابرات ، راه و ...) بیشتر بر منابع انسانی و فیزیکی تکیه می کنند و منابع طبیعی را در امور زیر بنایی سرمایه گذاری می کنند . اما در کشور ما برعکس بیشترین تکیه برنامه را بر منابع طبیعی و راحترین آن نفت وگاز دارد و این سرمایه بین نسلی را به راحتی به باد می دهند. و کمتر به نیروی انسانی توجه می شود .هر چند کاهش وابستگی بودجه به نفت در سنوات اخیر در دستور کار دولت های هاشمی و خاتمی قرار گرفت ( و در این امر هم موفق نبودند) اما در دولت احمدی نژاد این سرمایه بین نسلی به راحتی آب خوردن به باد هوا رفت و هم چنان می رود .

اما یک موضوع که کمترین توجه را در برنامه چه در این دولت و چه در دولت های گذشته به خود اختصاص داده سرمایه اجتماعی است . تلاش در جهت اعتماد سازی بین مردم و مسولین ، احترام به قانون ، نظم و صداقت و... که در این سال ها نه تنها توجه نشده بلکه با برخورد مسولین در زمینه های مختلف و قانون شکنی ها و آموزش پرورش سنتی و وا مانده از پیشرفت و عاجز از قرار گرفتن در مسیر توسعه و .... همه و همه دست بدست هم داده تا این سرمایه عظیم که باعث تجمیع سایر منابع حول توسعه است را به راحتی به حدر دهیم.

 بایستی کشور در سال های پیش رو برای برون رفت از این وضعیت به اصلاح ساختاری در آموزش و تاکید بر شایسته سالاری و دمکراسی و استفاده صحیح از دین مبین اسلام در تربیت نیروی انسانی متخصص و توانمند که به اصول اخلاقی معتقد باشد زمینه توسعه کشور را فراهم آورد . یقینا" اگر نیروی انسانی متخصصص تربیت شود ، و توانمندی لازم را کسب نماید خود می تواند برای منابع کشور برنامه ریزی بهینه ای داشته باشد.